Tablo izleyiciyi sakin bir vaha içine daldırıyor; burada suyun nazik dalgaları geniş bir tuval üzerinde zarif bir şekilde dans ediyor. Sallanan söğütlerin canlı yansımaları, ince nilüfer tonlarıyla iç içe geçerek, duraklamaya ve derin bir nefes almaya davet eden karmaşık bir renk dokusu oluşturuyor. Renk paleti Monet’nin karakteristik karışımını sergiliyor; lüks yeşiller, yatıştırıcı maviler ve yumuşak beyazların birleşimi, huzur hissini uyandırıyor; etki neredeyse rüyamsı, sanki su kenarındaki yaprakları okşayan rüzgarların hafif fısıldamalarını duyabilirmişiz gibi.

Bu eserin tarihsel bağlamını düşünmek ilginçtir. 19. yüzyılın sonu ve 20. yüzyılın başında resmedilen bu eser, empresyonist hareketin doğadaki geçici anları yakalamaya yönelik bir değişimi yansıtıyor. Monet’nin değişen ışık ve atmosferi temsil etme tutkusunun etkileyiciliği sürüyor; bu, sanatına olan devrim niteliğindeki yaklaşımının bir kanıtıdır. Bu eser, kendiliğinden fırça darbeleri ve canlı renkleriyle belirli bir yeri yakalamakla kalmayıp, derin bir duygusal deneyimi de kapsıyor; bu da hem o zaman hem de şimdi izleyicilerle rezonansa giriyor.