Bu etkileyici eser, Rouen Katedrali'ni öğle ışığının yumuşak ışığında sunuyor. Yumuşak fırça darbeleri, katedralin karmaşık detaylarının nazikçe ortaya çıkmasını sağlayan bir etereal doku oluşturuyor. Monet’in neredeyse soyut bir tasvir seçimi, izleyicileri yakınlaşmaya davet ediyor; bina, renk katmanlarıyla parıldıyor gibi görünüyor. Işık, taş yüzeyler üzerinde nazikçe dans ederek, hem büyüklüğü hem de samimiyeti artırıyor.

Genel kompozisyon, izlenimciliğin özünü yakalıyor ve doğal ışığın geçici niteliklerini kucaklıyor. Soluk mavi ve yumuşak toprak tonları uyum içinde çalışarak, bir huzur ve barış duygusu uyandırıyor. Eserin duygusal etkisi, sakin bir öğleden sonra düşüncelerini harekete geçiriyor; zaman duruyor gibi görünüyor ve biri doğanın kuşattığı mimarinin güzelliğine dalabiliyor. Tarihsel olarak, bu eser, Monet’in Rouen Katedrali’ne karşı süregelen hayranlığını yansıtıyor; bu, kendisine defalarca geri döndüğü bir konu olup, her seferinde ışık ve biçim üzerine yeni yorumlar keşfetmiştir.