Portre, genç bir iç gözlem duygusuyla yankı yapıyor; genç kız çiçeklerle süslenmiş canlı bir kırmızı şapka takıyor, bu da oyuncu bir masumiyeti öneriyor. Monet'nin fırça darbeleri gevşek ama kasıtlı, cildinde neşeyle dans eden ışığı yakalayan yumuşak bir doku oluşturuyor. Arkadaki, zarif yeşil kafes deseni, onun teninin sıcaklığıyla güzel bir şekilde tezat oluşturuyor ve kişisel ama evrensel bir anı kapsıyor. Onun ifadesinde bir duygusal ağırlık var—huzur ve düşüncenin ince bir karışımı—bu da izleyiciyi düşüncelerini keşfetmeye davet ediyor.

Bu eserde zengin renk katmanları ortaya çıkıyor; pembe ve yumuşak lavanta tonları, kıyafetinin etrafında dönerek dikkatleri yüzüne çekiyor ve o, nazik bir parıltıyla aydınlatılıyor. Bu ışık ve renk ustalığı, akıcı bir kompozisyonla birleştiğinde, tabloya hem canlılık hem de ilginç bir derinlik veriyor. Tarihsel olarak, bu eser, Empresyonizm’in gerçek hayat anlarını yakalama üzerine yoğunlaşmasıyla uyumlu olup, gündelik konuların sanata yükselebilmesini sağlıyor ve bize resmedilen konuyla sessiz ama derin bir bağ kurma imkanı tanıyor.