Dolunayın yumuşak gümüş ışığıyla yıkanmış bu etkileyici sahne, unutulmuş dualar gibi gökyüzüne uzanan sivri kemerleriyle harabe bir manastırın kıyısında sakin bir gölü ortaya koyuyor. Ay ışığı su yüzeyinde dans ediyor, bakışı küçük bir buruna götüren parıldayan bir yol çiziyor; burada iki balıkçı, eterik ışığa karşı siluet halinde duruyor. Ötesinde, uzak bir kasaba ufukta nazikçe yerleşmiş, gece sessizliğine ince ama sağlam bir varlık katıyor.

Sanatçının chiaroscuro (ışık-karanlık) ustalığı, alacakaranlık atmosferine hayat veriyor; zengin, mat maviler ve koyu siyahlar, parlak ay ve yansımasıyla tezat oluşturuyor. Kompozisyon, soldaki dişli harabeleri, suyun huzurlu genişliği ve sağdaki narin bitki örtüsüyle dengeliyor, izleyiciyi düşünceli bir yolculuğa davet ediyor. Bu eser sadece bir yeri değil, huzurlu bir yalnızlık, gizem ve zamanın geçişini yakalıyor.