Eser, yumuşak ve döngüsel mavi bir arka planda zarafetle yükselen sarı iris'in nazik güzelliğini yakalıyor. Monet'nin fırça çalışması hem serbest hem de amaçlıdır; hafiflik ve spontaneite hissi verir. İris'in yapraklarının canlı sarı tonları, arka plandaki soğuk ve sakin tonlarla çarpıcı bir şekilde tezat oluşturur ve hem ferahlatıcı hem de huzurlu bir denge yaratır. Fırça darbelerinin akıcılığı, çiçeğin hafif bir rüzgarda nazikçe sallanıyormuş gibi bir hareket hissi uyandırır; izleyiciyi sıcak bir ilkbahar gününde çiçeklerin kokusunu hayal etmeye davet eder.

Ancak bu parça basit bir temsilin ötesine geçiyor; Monet, o tekil anda iris'in geçici güzelliğini hevesle yakalıyor. Her fırça darbesi hayata dolup taşar; yalnızca iris'i temsil etmekle kalmaz, aynı zamanda sanatçının doğal dünyayla olan bağlantısını da yansıtır. Güzellik, sevinç ve özlem hakkında konuşan geçici bir an olarak kendini gösterir. Bu resim, Monet'nin renk ve biçimin duygusal gücünü ortaya çıkarma kapasitesinin bir kanıtı olarak durur; bize huzurlu ve canlanmış hissettiren cazibesiyle.