Eser, Rouen Katedrali'nin özünü yumuşak ve eterik bir mercekle yakalar; yapının gerçeklikten kaybolduğu bir serap gibi görünmesi neredeyse mümkündür. Monet'nin fırça darbeleri hem kasıtlı hem de spontane olup, taş fasadına yaşam veren bir hareket hissi yaratır. Her bir darbe, bir dans gibi görünür; ışık ve gölge arasında nazik bir etkileşim oluşturarak renk seçimleriyle birleşir. Katedral güneş ışığında yıkanmış, fasadı kobalt mavi gökyüzü arka planında sıcak bir şekilde parlıyor; huzur ve hayranlık duyguları uyandırıyor.

Işık burada anahtar bir rol oynar, katedralin benzersiz mimarisini vurgular; bu tasvirde neredeyse rüya gibi görünmektedir. İzleyici eseri seyrederken, güneşin sıcaklığını ve havanın serinliğini hissedebilir gibi, büyüleyici yapının önünde duruyormuş gibi hisseder. Bu eser yalnızca bir zaman dilimini yakalamakla kalmaz, aynı zamanda Monet'nin eserlerine atmosfer katma yeteneğine de örnek teşkil eder. Tarihi bağlamda, bu resim izlenimcilik hareketinin ışığın etkilerini ve geçiciliğini araştırma yönündeki dönüşümünü yansıtır; sanatçının çevresiyle derin bağlantısını ve yenilikçi bir tablodaki yaklaşımını gözler önüne serer.