Το έργο αποτυπώνει την ουσία του Καθεδρικού Ναού του Ρουέν μέσα από έναν απαλό και αιθέριο φακό· είναι σχεδόν σαν να είναι η δομή μια ψευδαίσθηση, που σβήνει ανάμεσα στην πραγματικότητα. Οι πινελιές του Μονέ είναι και σκόπιμες και αυθόρμητες, δημιουργώντας μια αίσθηση κίνησης που ζωντανεύει την πέτρινη πρόσοψη. Κάθε βούρτσα φαίνεται να χορεύει, συγχωνευόμενη με την επιλογή χρωμάτων του, σχηματίζοντας μια απαλή αλληλεπίδραση μεταξύ φωτός και σκιάς. Ο καθεδρικός ναός λούζεται στο ηλιακό φως, με την πρόσοψη να ακτινοβολεί θερμά απέναντι σε φόντο από κοβαλτί απόχρωση μπλε, προκαλώντας συναισθήματα ηρεμίας και θαυμασμού.

Το φως παίζει έναν κρίσιμο ρόλο, υπογραμμίζοντας την μοναδική αρχιτεκτονική του καθεδρικού ναού, που φαίνεται σχεδόν ονειρευτικό σε αυτή την απεικόνιση. Καθώς ο θεατής κοιτάζει το κομμάτι, μπορεί να νιώσει τη ζεστή του ήλιου και τη δροσιά του αέρα, σχεδόν σαν να στέκεται μπροστά σε αυτήν την μεγαλειώδη δομή. Αυτό το έργο δεν καταγράφει μόνο μια στιγμή στο χρόνο, αλλά παράλληλα αποτυπώνει την ικανότητα του Μονέ να εισάγει μια αίσθηση ατμόσφαιρας στις συνθέσεις του. Ιστορικά, αυτή η ζωγραφική αντικατοπτρίζει την στροφή του κίνηματος του ιμπρεσιονισμού προς την εξερεύνηση των επιδράσεων του φωτός και της παροδικής του φύσης, δείχνοντας τη βαθιά σύνδεση του καλλιτέχνη με το περιβάλλον και τη καινοτόμο προσέγγισή του στη ζωγραφική.