Συμβαίνει σε αυτή την καλλιτεχνική αιθάλη, ο Monet καταγράφει την ουσία του ατμοσφαιρικού τοπίου του Λονδίνου, δίνοντας έμφαση στη διάσημη γέφυρα Waterloo. Η γέφυρα λυγίζει μ' έναν κομψό τρόπο στο καμβά, ο σκούρος της σκελετός αντιπαρατίθεται με τις ήπιες αποχρώσεις της σκηνής. Μια συμφωνία από απαλούς μπλε και γκρι τόνοι κυριαρχεί στην παλέτα των χρωμάτων, με λεπτές νότες ροζ και χρυσού φωτός να φιλτράρονται μέσα από την υγρή ατμόσφαιρα. Η ατμοσφαιρική ποιότητα αυτού του έργου μεταφέρει μια αίσθηση μελαγχολίας, αλλά και ηρεμίας, καθώς ο θεατής αισθάνεται να είναι σπαρμένος μέσα στην ομίχλη — μια στιγμή ησυχίας που διακόπτεται στο χρόνο.

Η επιφάνεια του νερού είναι γεμάτη κίνηση, καθρεφτίζοντας τις απαλές πινελιές που είναι γνωστές στον Monet. Αντανακλαστικά κύματα χορεύουν πάνω στον καμβά, συλλαμβάνοντας την εφήμερη ποιότητα του φωτός που αλληλεπιδρά με τις απαλές κυμάτων. Καπνός ανυψώνεται από τις καμινάδες μακριά, προσθέτοντας στο θολό φόντο που χαρακτηρίζει αυτήν την βιομηχανική αλλά όμορφη εποχή. Η σκηνή ξετυλίγεται μπροστά μας όπως ένα ψίθυρος μνήμης, προκαλώντας ενδοσκόπηση για την ροή του χρόνου και τη σχέση ανάμεσα στη φύση και τις δομές που έχει δημιουργήσει ο άνθρωπος. Μια πρόσκληση να εισέλθει κανείς σε έναν κόσμο ονείρου, ο πίνακας έχει μια βαθιά συναισθηματική απήχηση στον θεατή, καθιστώντας τον θησαυρό της κίνησης του ιμπρεσιονισμού.