Bu etkileyici gri gün tasvirinde Monet, Londra'nın atmosferik manzarasının özünü yakalarken, Waterloo Köprüsü'ne vurgu yapıyor. Köprü, tuvali zarif bir şekilde kucaklayarak, karanlık silueti sahnenin yumuşak tonlarıyla tezat oluşturuyor. Yumuşak mavi ve gri tonların bir senfonisi, sisli havada süzülen narin pembe ve altın ışık ipuçları ile renksel palet üzerinde hakimiyet kuruyor. Bu eserin atmosferik kalitesi, melankoli hissini iletirken aynı zamanda bir huzur da veriyor; izleyici sis içinde kendini sarılmış hissediyor—zamanda askıya alınmış bir an.

Su yüzeyi hareket dolu; Monet'in bilinen yumuşak fırça darbelerini yansıtıyor. Yansıtıcı dalgalar tuvalde dans ederek, ışığın yumuşak dalgalarla etkileşime girdiği anı yakalıyor. Uzaklardaki bacalardan tüten duman, bu sanayi ama güzel dönemi karakterize eden bulanık arka plana katkıda bulunuyor. Manzara, hafif bir hatıra fısıldarcasına seriliyor, zamanın geçişi ve doğa ile yapay yapılar arasındaki ilişki üzerine derin düşünceler uyandırıyor. Rüya gibi bir dünyaya girme daveti, bu tablo izleyicide derin bir duygusal yankı buluyor ve onu Empresyonist hareketin bir hazinesi haline getiriyor.