Bu etkileyici manzara, sonbahar ormanında sakin bir anı yakalıyor; canlı mavi ve kırmızı giysiler giymiş yalnız bir figür, solmuş altın yapraklar arasında odun topluyor. Sanatçının fırça darbeleri hem ifade dolu hem de nazik; yumuşak toprak kahverengileri ve yeşillerine, soluk sarı ve turuncu dokunuşları ustaca harmanlayarak mevsimin geçişini mükemmel yansıtıyor. Gökyüzü, dönen gri ve mavi tonlarla boyanmış, serin ve bulutlu bir günü çağrıştırarak sahneye huzurlu bir melankoli katıyor.

Kompozisyon, ön plandaki yansıyan sudan başlayarak çimenli açıklığa ve gökyüzüne uzanan seyrek ağaç dallarına nazikçe gözleri yönlendiriyor. Uçan kuşların varlığı, sahneye ince bir hareket ve yaşam hissi katıyor. Bu eser, 19. yüzyılın doğanın sakin anlarına ve insanın peyzajla etkileşimine olan ilgisini yansıtıyor; yalnızlık ve odun toplamanın alçakgönüllü emeğini vurguluyor. Işık ve gölge oyunu, izleyiciyi durup serin havayı ve ayak altındaki yaprakların hafif hışırtısını hissetmeye davet ediyor; izlendikten sonra uzun süre devam eden düşünceli bir ruh hali uyandırıyor.