Eser, izleyiciyi büyüleyici bir renk sisine sarar; yumuşak mavi tonları, soluk pembe ve sıcak altın tonlarıyla iç içe geçerek Rouen Katedrali'nin özünü muhteşem bir şekilde yakalar. Yüzey, hızlı fırça darbeleriyle dokulu bir görünüm kazanır ve ışık, cephe boyunca dans ederken taş yapıya hayat verir. Her fırça darbesi kasıtlı gibi görünse de spontane bir his uyandırır; Monet’in ışık ve gölge ile derin bağını ifade eder. Katedralin karmaşık mimari detayları yumuşatılmış, neredeyse eterik bir şekilde, sanki bir rüya sisinin arkasında gizlenmiş gibi—bizi anın içine kaybolmaya davet eder.

Bu tablo, izlenimcilik tarihsel bağlamını yansıtır; ışığın anlık niteliklerini yakalamak son derece önemlidir. Monet, ayrıntılı detaylar yerine renk ve form aracılığıyla duygu uyandırmayı hedeflemiştir; bu yaklaşım kişisel yorumlamaya davet eder. Önemli bir dönüm noktası olan katedral, fiziksel varlığının ötesine geçerek güzellik ve ruhsallığın bir sembolü haline gelir. Bu parçayla karşılaşmak, bir şiirsel düşe adım atma hissi uyandırır; Monet’in sıradanı olağüstü hale dönüştürdüğünün kanıtı gibi.