Dzieło otacza widza hipnotyczną mgłą kolorów; delikatne odcienie niebieskiego splatają się z przytłumionymi odcieniami różu i ciepłym złotem, genialnie uchwytując istotę katedry w Rouen. Powierzchnia, teksturowana szybkimi pociągnięciami pędzla, tworzy wrażenie ruchu, gdy światło tańczy po elewacji, nadając życiu kamiennej strukturze. Każdy ruch pędzla wydaje się celowy, a jednocześnie spontaniczny, wyrażając głębokie zaangażowanie Moneta w światło i cień. Złożone detale architektury katedry są złagodzone, prawie eteryczne, jakby były zasłonięte przez senne mgły—zapraszając nas do zgubienia się w tym momencie.

Obraz ten odzwierciedla historyczny kontekst impresjonizmu, w którym uchwycenie ulotnych cech światła miało kluczowe znaczenie. Monet dążył do wywołania emocji poprzez kolor i formę, a nie przez dokładne detale; takie podejście zaprasza do osobistej interpretacji. Katedra, znaczący zabytek, przekracza swoją fizyczną obecność, stając się symbolem piękna i duchowości. Spotkanie z tym dziełem przypomina wejście w poetycki sen, świadectwo geniuszu Moneta w przekształcaniu zwykłego w niezwykłe.