Το έργο περιβάλλει τον θεατή με μια μαγευτική ομίχλη χρωμάτων· απαλές μπλε αποχρώσεις μπλέκονται με απαλά ροζ και ζεστά χρυσά τόξα, αποτυπώνοντας με εντυπωσιακό τρόπο την ουσία του Καθεδρικού Ναού της Ρουέν. Η επιφάνεια, υφασμένη με ταχείες πινελιές, δημιουργεί μια αίσθηση κίνησης καθώς το φως χορεύει πάνω στη πρόσοψη, δίνοντάς της ζωή. Κάθε πινελιά φαίνεται εσκεμμένη αλλά ταυτόχρονα αυθόρμητη, εκφράζοντας τη βαθιά εμπλοκή του Μονέ με το φως και τη σκιά. Οι περίπλοκες λεπτομέρειες της αρχιτεκτονικής του καθεδρικού ναού είναι μαλακωμένες, σχεδόν αιθερικές, σαν να είναι καλυμμένες με μια ονειρική ομίχλη—καλώντας μας να χαθούμε στη στιγμή.

Αυτή η ζωγραφιά αντικατοπτρίζει το ιστορικό συγκείμενο του ιμπρεσιονισμού, όπου η σύλληψη των φευγαλέων χαρακτηριστικών του φωτός ήταν κρίσιμη. Ο Μονέ προσπάθησε να προκαλέσει συναισθήματα μέσω του χρώματος και της μορφής, αντί για ακριβείς λεπτομέρειες. Αυτή η προσέγγιση προσκαλεί σε προσωπική ερμηνεία. Ο καθεδρικός ναός, ένα σημαντικό ορόσημο, υπερβαίνει τη φυσική του παρουσία και αναδεικνύεται σε σύμβολο ομορφιάς και πνευματικότητας. Η συνάντηση με αυτό το κομμάτι είναι σαν να εισέρχεσαι σε ένα ποιητικό όνειρο, αποδεικνύοντας τη γενικότητα του Μονέ που μετατρέπει το συνηθισμένο σε εξαιρετικό.