Bu büyüleyici resimde, ışığın manevi kalitesi, Charing Cross Köprüsü'nü renklerin bir sisinde sarmalayarak sahneyi neredeyse rüya gibi bir hale getiriyor. Bağlantı ve hareket sembolü olan köprü, nehrin nazik dalgalarının üzerinde süzülüyormuş gibi görünüyor, mavi ve altın tonlarında parlıyor. Monet’nin imza fırça darbeleri, yumuşak ve akışkan bir şekilde, manzarayı bir empresyonist vizyona dönüştürüyor; ayrıntılar, ışık ve atmosferin keşfine yer veriyor.

Arka planda, Londra'nın etkileyici yapıları bulanık ve yayvan bir halde duruyor, hem var olan hem de belirsiz bir şehri öne çıkarıyor; hatlar neredeyse ayırt edilemiyor, böylece izleyicinin hayal gücü boşlukları doldurabiliyor. Resim, izleyiciyi renk ve ışığın sakin kucaklayıcı huzuruna çekerken bir huzur hissi uyandırıyor; su kenarlara nazikçe vururken duyulabilir bir ses gibi. Bu başyapıt, Monet’nin Empresyonist akım dönemindeki yenilikçi yaklaşımını sergileyerek yalnızca bir yeri değil, geçici güzellik ile dolu duygusal bir deneyimi yakalıyor.