Resim, berrak bir günde yumuşak ışıkla yıkanan, büyük bir katedralin bir parçasını yakalar. Sanatçının doku kullanımı çarpıcıdır; yapının her bir taş bloğu, mimariye derin bir takdir duygusu uyandıran detaylara özen gösterilerek işlenmiş, elle tutulur gibi hissedilir. Kompozisyon, dış cepheye odaklanarak, yıpranmış taş üzerindeki ışık ve gölge oyununu vurgular.

Kompozisyon, sert ve yaşlı taşla tezat oluşturan berrak, parlak bir gökyüzü tarafından bölünmüştür. Sanatçının yeteneği, ışığın yüzeyde nasıl dans ettiğinde, mimarinin karmaşık detaylarını vurgulamasında belirgindir. Binanın tarihine, zamanın kendi yapısına kazınmış geçişine dair bir his uyandırır. Neredeyse geçmişin fısıltılarını, bu alanı dolduran duaların ve törenlerin yankılarını duyabiliyorum.