Alacakaranlığın nazik parıltısıyla yıkanmış bu huzurlu sahne, nehir kıyısında sessizce duran uzun, ince ağaçların bir sırasını yakalıyor. Hassas hilal ay, solan gökyüzünde alçakta asılı duruyor ve aşağıdaki sakin su üzerinde yumuşak, gümüşi bir ışık yayıyor. Sanatçının fırça darbeleri, gevşek, dokulu vuruşlarla toprak tonları ve soluk yeşilleri harmanlayan empresyonist bir tarz benimseyerek, zamanda asılı kalmış huzurlu bir anı çağrıştırıyor.

Kompozisyon, nehrin yatay uzantısı boyunca bakışı yönlendiriyor; ağaçların yansımaları suda varlıklarını iki katına çıkararak gökyüzü, kara ve su arasında uyumlu bir denge yaratıyor. Hafif ışık ve gölge oyunu, sessiz bir düşünceye davet ediyor, barış ve içe dönüklük duyguları uyandırıyor. Bu doğa betimlemesi, günün sonunu takip eden sakinliğin samimi bir hatırlatıcısı olan alacakaranlığın geçici güzelliğini anlatıyor.