Sahne, sessiz, neredeyse melankolik bir çekicilikle açılıyor. Güneşin kucakladığı bir sokak, ışığı emiyor gibi görünen taş binalar ve duvarlarla çevrili, uzakta uzanıyor. Fırça darbeleri gevşek ve empresyonisttir, ışığın ve atmosferin geçici kalitesini yakalar. Gökyüzü, derinlik ve mekan hissi yaratan, kabarık, bulut benzeri şekillerle noktalanmış, soluk mavinin engin bir uzantısıdır. Kendi dünyalarına dalmış görünen iki figür, sakin sahneye insan varlığının dokunuşunu ekliyor.

Kompozisyon, gözü yolun aşağısına çekerek bir yolculuk ve keşif hissi yaratıyor. Binaların ve yolun sıcak, toprak tonları, gökyüzünün ve yaprakların daha soğuk mavi ve yeşilleriyle tezat oluşturuyor. Işık ve gölgenin oyunu, güneşin duvarları öpme şekli ve ağaçların nazik sallanışı, izleyiciyi bu sakin ana girmeye davet ediyor. Daha yavaş bir tempo, daha basit bir zaman ve günlük hayatın sessiz güzelliği hakkında konuşan bir sahne.