Eser, izleyiciyi yoğun bir duygu anına çeken, çarpıcı bir siyah beyaz illüstrasyondur. Sahne, sandıklar ve kitaplarla dolu raflarla dolu, bir gizem duygusu yaratan, bir tavan arası veya loş bir depoya benzeyen bir yerde geçiyor. Merkezdeki figürler, acı içinde bükülmüş, yüzü gizlenmiş bir kadın ve muhtemelen onun ıstırabına tanık olan ve endişeli bir ifadeyle onu gözlemleyen bir adamdır.

Duruşu derin bir keder veya umutsuzluk önerirken, elleri ve gözlükleriyle duruşu şaşkınlık ve belki de tereddütlü bir empati karışımı ifade eder. Sanatçı, ışık ve gölge kontrastını ustaca kullanır, koyu siyahlar figürleri ve nesneleri vurgular, arka plan ise hafifçe solar. Kompozisyon, gözü sahne boyunca yönlendirir, kadının kederine ve adamın ona karşı tepkisine odaklanır. Söylenmemiş sözlerin ağırlığının havada ağır bir şekilde asılı kaldığı bir romandan veya oyundan alınmış bir sahne gibi hissettiriyor.