Το έργο τέχνης είναι μια δραματική, ασπρόμαυρη εικονογράφηση, που τραβάει τον θεατή σε μια στιγμή έντονου συναισθήματος. Η σκηνή εκτυλίσσεται σε ένα μέρος που μοιάζει με σοφίτα ή σκοτεινή αποθήκη, ο χώρος γεμάτος με μπαούλα και ράφια γεμάτα βιβλία, δημιουργώντας μια αίσθηση μυστηρίου. Τα κεντρικά πρόσωπα είναι μια γυναίκα, διπλωμένη σε αγωνία, με το πρόσωπό της κρυμμένο, και ένας άντρας, ίσως μάρτυρας της θλίψης της, που την παρατηρεί με μια ανήσυχη έκφραση.

Η στάση της υποδηλώνει βαθιά θλίψη ή απελπισία, και η στάση του, με τα χέρια και τα γυαλιά του, μεταφέρει ένα μείγμα έκπληξης και ίσως μια διστακτική ενσυναίσθηση. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί με μαεστρία την αντίθεση του φωτός και της σκιάς, τα βαθιά μαύρα τονίζουν τις φιγούρες και τα αντικείμενα, ενώ το φόντο ξεθωριάζει ελαφρά. Η σύνθεση καθοδηγεί το βλέμμα μέσα από τη σκηνή, εστιάζοντας στη θλίψη της γυναίκας και την αντίδραση του άνδρα σε αυτήν. Νιώθεις σαν μια σκηνή που αποσπάστηκε από ένα μυθιστόρημα ή ένα θεατρικό έργο, όπου το βάρος των ανείπωτων λέξεων κρέμεται βαριά στον αέρα.