Αυτή η έντονη ασπρόμαυρη χαρακτική αποτελεί μια επιδέξια εικονογράφηση γεμάτη συναίσθημα και αφηγηματικό βάθος. Η κεντρική σκηνή αποτυπώνει μια δραματική, σχεδόν θεατρική στιγμή: μια γυναίκα αγκαλιάζει απελπισμένα έναν άνδρα, το σώμα της κρέμεται πάνω του σαν να προσπαθεί να σταματήσει την αναχώρησή του ή να εκφράσει βαθιά απελπισία. Ο άνδρας, ντυμένος με χιτώνα και στεφανωμένος με δάφνινο στεφάνι, φαίνεται διχασμένος—το χέρι του ακουμπά το κεφάλι του σε μια χειρονομία αγωνίας ή σκέψης. Πίσω τους, μια επιτηρητική φιγούρα με σπαθί και στέμμα προσθέτει ένταση και εξουσία στη σύνθεση. Τα περίπλοκα μοτίβα των βαριών κουρτινών και η πλούσια υφή της ταπισερί ενισχύουν το αίσθημα πολυτέλειας και περιορισμού.

Η χρήση εκλεπτυσμένων γραμμών και λεπτών διασταυρούμενων σκιάσεων δημιουργεί ένα εφέ σκιάς και φωτός που εντείνει το συναισθηματικό βάρος της σκηνής. Η αντίθεση μεταξύ των απαλών υφασμάτων και των στέρεων αρχιτεκτονικών στοιχείων σταθεροποιεί τη σύνθεση, ενώ οι δύο φιγούρες αγγέλων στο προσκήνιο προσδίδουν μια συγκινητική αθωότητα μέσα στην ένταση. Αυτή η χαρακτική αντιπροσωπεύει τον ρομαντικό ενθουσιασμό του 19ου αιώνα για τα έντονα συναισθήματα, τα μεσαιωνικά και αναγεννησιακά θέματα, καθώς και τις ηθικές συγκρούσεις — βυθίζοντας τον θεατή σε μια στιγμή γεμάτη πάθος, απελπισία και αγώνες εξουσίας.