Sahne, nazik, neredeyse fısıldayan bir samimiyetle açılıyor. Zar zor fark edilen bir patika, gözü ormanın derinliklerine yönlendirerek yemyeşil bir çalılığın içinden geçiyor. Sanatçının fırça darbeleri, baharın vaadiyle dolu, yukarıdaki ağaçların iskeletimsi dallarından süzülen ışığı yakalıyor. Renk paleti, yumuşak yeşiller, sessiz maviler ve sarımsı kahverengi tonlarının bir senfonisi olup, sakin ve düşünceli bir atmosfer yaratıyor. Birkaç hünerli vuruşla çizilen yalnız bir figür, sessizce duruyor ve doğanın enginliğine insan ölçeğinde bir dokunuş katıyor. Ben de bu huzurlu sığınakta dolaşıyormuşum gibi, üzerime yayılan bir dinginlik hissi duyuyorum.