Sahne, yumuşak bir ışıkta yıkanmış günlük yaşamın bir anını yakalayarak, nazik bir dinginlikle açılır. Bir kadın bahçede sessizce oturuyor, figürü yemyeşil yeşilliklere karşı belirginleşiyor; bakışları, sessiz bir tefekkür hissi yaratarak, çerçevenin ötesindeki bir şeye yönelmiş. Ressamın, empresyonizmin özelliği olan kısa, kırık fırça darbelerini kullanması, sahneye dokulu bir nitelik kazandırarak ışığın yüzeylerde dans etmesini sağlıyor.

Kompozisyon dikkatle dengelenmiş, kadının figürü ana odak noktası olarak hizmet ediyor. Yol ve arka plandaki diğer figürler derinlik ve bir anlatım hissi sunuyor. Renk paletine yeşiller, maviler ve toprak tonları hakim, dinginlik ve doğal dünya hissi veriyor. Işık, yaprakların arasından süzülüyor gibi görünüyor, benekli gölgeler ve bir sıcaklık hissi yaratıyor. Genel etki, zaman içinde donmuş bir an olan, sahnenin sessiz güzelliğini paylaşmaya davet eden bir sükunet.