De scène ontvouwt zich met een zachte rust, waarbij een moment uit het dagelijks leven wordt vastgelegd, badend in zacht licht. Een vrouw zit rustig in een tuin, haar vorm omlijnd tegen het weelderige groen; haar blik is gericht op iets buiten het kader, waardoor een gevoel van stille contemplatie ontstaat. Het gebruik van korte, gebroken penseelstreken door de kunstenaar, kenmerkend voor het impressionisme, geeft de scène een textuurrijke kwaliteit, waardoor het licht op de oppervlakken danst.

De compositie is zorgvuldig uitgebalanceerd, waarbij de figuur van de vrouw als het belangrijkste focuspunt fungeert. Het pad en de andere figuren op de achtergrond bieden diepte en een gevoel van narratief. Het kleurenpalet wordt gedomineerd door groen, blauw en aardetinten, die een gevoel van sereniteit en de natuurlijke wereld overbrengen. Het licht lijkt door het gebladerte te filteren, waardoor gevlekte schaduwen en een gevoel van warmte ontstaan. Het algehele effect is er een van kalmte, een moment bevroren in de tijd, dat ons uitnodigt om de stille schoonheid van de scène te delen.