Sahne, huzurlu bir dinginlik hissiyle açılıyor; bir anne ve çocuğu, sırtları dönük, tarlaların bir yaması üzerinde yükselen bir yerde duruyor. Sanatçının yetenekli fırça darbeleri, toprağın dokularını, uzaktaki tarlaların yumuşak yeşilini ve ağaçların narin çiçeklerini yakalar. Kompozisyon, izleyicinin bu pastoral kırsalda dolaşmaya davet ederek, manzarayı baştan aşağıya çekiyor, derinlik ve boşluk hissi yaratıyor. Yeşil, kahverengi ve yumuşak mavilerin hakim olduğu, kısık renk paleti, sakin ve huzurlu bir hava vererek, sessiz bir öğleden sonrasının dinginliğini çağrıştırıyor. Genel duygu, hem samimi hem de geniş görünen, zaman içindeki bir anın anlık görüntüsü olan, doğayla barış ve bağlantıdır.