Bu canlı kentsel sahne, öğleden sonra güneşinin yumuşak ışığıyla aydınlanmış hareketli bir Paris sokağını yakalıyor. Kompozisyon, binaların dikeyliği ile sokağın ve yuvarlak çeşmenin yatay yayılımını zarifçe dengeliyor; böylece gözleri şehir manzarasının derinliklerine çekiyor. Sanatçının fırça darbeleri belirgin şekilde gevşek ama kasıtlı; renk lekeleri ve çizgiler uzaktan birleşerek taş ve yapraklar üzerindeki güneş ışığının parıltısını çağrıştırıyor. Renk paleti soluk ama sıcak—bejler, yumuşak kahverengiler ve açık maviler; arada sırada sahneyi canlandıran daha parlak tonlar da yer alıyor.

Resim huzurlu bir canlılık yayıyor; sanki konuşmaların mırıltısını, at arabalarının nal seslerini ve hafif esen rüzgarda yaprakların hışırtısını duyabiliyorsunuz. Bu eser, izlenimcilerin günlük yaşamın geçici anlarını yakalama tutkusunun bir kanıtı ve sanatçının modern kentsel yaşamı sıcaklık ve anlıklıkla betimleme kararlılığını yansıtıyor. Tarihsel olarak, 19. yüzyıl sonlarında hızla değişen Paris şehir yaşamını ve mimarideki ışık-gölge oyunlarını derinlemesine inceleme dönemini işaret ediyor.