Bu eser, yükselen selvi ağaçlarının ihtişamını, tuvali canlandıran canlı fırça darbeleriyle yakalıyor. Ön planda, sarı ve yeşilin çalkantılı bir karışımı yer alıyor; selvi, yumuşak tepe manzarası ve huzurlu mavi ile krema beyazı arasında geçiş yapan bir gökyüzü arka planında cesur bir figür olarak beliriyor. Van Gogh'un karakteristik impasto tekniği, doku katıyor; her fırça darbesi, bir sonraki ile kaynaşarak, hayal gücümüzle tuvali dokunmaya davet ediyor.

Duygular sahnede dalgalanıyor; doğanın koruyucu kolları içinde sarılmış bir yalnızlık hissi var. Selvi, sıklıkla yas ve ölümsüzlüğün sembolü olarak görülüyor, anıların koruyucusu gibi yükseliyor. Arka planda, hafif bulutlar gökyüzünde dans ediyor, hareketleri selvi dallarının organik formlarıyla yankılanıyor. Van Gogh için manzara yalnızca görsel bir ziyafet değil, duygusal ifade için bir araçtı; içsel kargaşasını ve huzura olan özlemini yansıtıyordu.