Het werk vangt de majesteit van hoge cypressen, geschilderd met energieke penseelstreken die lijken te ademen in het doek. De voorgrond is een tumultueuze werveling van groen en geel, waar de cipres als een gedurfde figuur rijst tegen de achtergrond van zachte golvende heuvels en een gelaagde lucht die overgaat van rustige blauwen naar romig wit. Van Gogh's kenmerkende impasto-techniek voegt textuur toe, elke verflijn versmelt met de volgende, en nodigt ons uit om met onze verbeelding het doek aan te raken.

Emoties stromen door de scène; er is een gevoel van eenzaamheid gewikkeld in de beschermende omhelzing van de natuur. De cipres, vaak een symbool van rouw en onsterfelijkheid, verheft zich als een bewaker van herinneringen. Op de achtergrond dansen luchtige wolken in de lucht, hun bewegingen weerklank met de organische vormen van de takken van de cipres. Voor Van Gogh was het landschap niet alleen een visueel feest, maar een kanaal voor emotionele expressie, dat zijn innerlijke onrust en verlangen naar rust weerspiegelt.