Το έργο καταγράφει την επιβλητικότητα των ψηλών κυπαρισσιών, ζωγραφισμένο με δυναμικά χρώματα που φέρνουν ζωή στον καμβά. Στο προσκήνιο, ένας δίνη από πράσινο και κίτρινο, όπου ο κυπαρίσσις στέκεται ως μια τολμηρή μορφή απέναντι σε ένα ήπιο φόντο που αναδύεται από τις κυματιστές λόφους και τον συνδυασμένο ουρανό που μεταβαίνει από ήρερους μπλε σε κρεμώδη λευκά. Η χαρακτηριστική τεχνική impasto του Van Gogh προσθέτει υφή, με κάθε πινελιά να συνδυάζεται με την επόμενη, προσκαλώντας μας να αγκαλιάσουμε τον καμβά με τη φαντασία μας.

Τα συναισθήματα ρέουν μέσα από τη σκηνή. Υπάρχει μια αίσθηση μοναξιάς που περιβάλλεται από την προστατευτική αγκαλιά της φύσης. Ο κυπαρίσσις, συχνά σύμβολο πένθους και αθανασίας, υψώνεται ως φύλακας μνημών. Στο παρασκήνιο, εύθραυστες σύννεφα χορεύουν στον ουρανό, οι κινήσεις τους αντηχούν με τις οργανικές μορφές των κλαδιών του κυπαρισσιού. Για τον Van Gogh, το τοπίο δεν ήταν απλώς ένα οπτικό γλέντι αλλά ένα κανάλι για τη συναισθηματική έκφραση, αντανακλώντας την εσωτερική του αναταραχή και την επιθυμία του για ηρεμία.