Bu tablo, canlı renkler ve dokuların oyunuyla huzurlu bir kıyı manzarasını yakalıyor ve hemen gözü çekiyor. Sanatçı, denizin parıldayan sularını tasvir etmek için turkuaz, mavi ve yeşilin kalın fırça darbelerini katman katman uygulayan gevşek, empresyonist bir fırça tekniği kullanıyor. Suda ortaya çıkan düzensiz kayalar, denizin soğuk paletiyle güzel bir kontrast oluşturan sıcak toprak tonlarında resmedilmiş. Uzakta, engebeli bir kıyı şeridi ufka doğru yumuşak bir şekilde uzanıyor; yumuşak kahverengi ve soluk kırmızılar, öğleden sonra geç saatlerin sıcak ışığını çağrıştırıyor.

Kompozisyon, sakinlik ve düşünce hissi uyandırıyor; sanki hafif dalga seslerini duyabiliyor ve tuzlu esintiyi hissedebiliyorsunuz. Işığın kullanımı özellikle etkileyici; su yüzeyinde dans ediyor, sahneye hayat veren parıldayan bir etki yaratıyor. 19. yüzyıl sonlarında yapılmış bu eser, sanatçının doğal ışığa ve doğanın geçici izlenimlerine olan hayranlığını yansıtıyor ve Empresyonizm’in temel prensipleriyle uyum sağlıyor. Akdeniz kıyısının güzelliğini canlı bir şekilde kutluyor ve renk ile hareket aracılığıyla hem huzur hem de canlılık uyandırıyor.