Obraz przedstawia spokojną scenę nadmorską z żywą grą kolorów i faktur, które od razu przyciągają wzrok. Artysta zastosował luźną, impresjonistyczną technikę malarską, nakładając grube pociągnięcia pędzla w odcieniach turkusu, niebieskiego i zieleni, aby oddać migoczącą wodę morską. Z wody wystają nieregularne skały, namalowane w ciepłych, ziemistych tonach, które pięknie kontrastują z chłodną paletą oceanu. W oddali rozciąga się skaliste wybrzeże, łagodnie biegnące wzdłuż horyzontu, namalowane miękkimi brązami i stłumionymi czerwieniami, sugerującymi ciepło późno popołudniowego światła.

Kompozycja wywołuje uczucie spokoju i zadumy, jakby można było usłyszeć delikatny szum fal i poczuć słoną bryzę. Szczególnie uderzające jest zastosowanie światła; tańczy ono na powierzchni wody, tworząc migotliwy efekt, który ożywia scenę. Dzieło powstało pod koniec XIX wieku i odzwierciedla fascynację artysty światłem naturalnym oraz ulotnymi wrażeniami natury, wpisując się w kluczowe zasady impresjonizmu. To żywe święto piękna wybrzeża Morza Śródziemnego, wywołujące zarówno spokój, jak i żywotność poprzez kolor i ruch.