Bu sanat eseri, bir halk hikayesini andırır şekilde, devrilmiş bir arabanın sahnesini sunar, içeriğini yere saçıyor. Figürler, formlarını tanımlamak için ince, siyah çizgiler ve renk yıkamaları kullanılarak basit ama etkili bir tarzda sunulur. Kompozisyon dengelidir, merkezdeki devrilmiş araba odak noktası olarak hareket eder ve olaya tepki veren figürlerle çevrilidir. Renk paleti sınırlıdır, toprak tonları ve soluk maviler kullanılarak sanat eserinin melankolik atmosferine katkıda bulunur. Sanat eserinin odak noktası olarak görev yapan iki uzun ağaç vardır. Sanatçının, özellikle gökyüzü ve zeminde, negatif alanı kullanması, sahneye bir derinlik ve açıklık hissi katmaktadır. Genel etki, izleyiciyi aktarılan anlatıyı düşünmeye davet eden, sessiz bir tefekkürdür.