To dzieło sztuki, przypominające opowieść ludową, przedstawia scenę wywróconego wozu, rozrzucającego swoją zawartość po ziemi. Postacie są oddane w prostym, ale skutecznym stylu, wykorzystując cienkie, czarne linie i podmalówki koloru do zdefiniowania ich kształtów. Kompozycja jest zrównoważona, a centralny wywrócony wóz działa jako punkt centralny, otoczony postaciami reagującymi na wydarzenie. Paleta barw jest stonowana, z wykorzystaniem odcieni ziemi i przytłumionych błękitów, co przyczynia się do melancholijnej atmosfery dzieła. Znajdują się tu dwa wysokie drzewa, które stanowią punkt centralny dzieła. Zastosowanie przestrzeni negatywnej przez artystę, szczególnie na niebie i ziemi, dodaje scenie poczucia głębi i otwartości. Ogólny efekt to cicha kontemplacja, zachęcająca widza do rozważenia przekazywanej narracji.