To wykwintne dzieło, przypominające secesję, natychmiast przyciąga uwagę skomplikowanymi obramowaniami – delikatnym tańcem wirujących motywów kwiatowych, które oprawiają centralny tekst jak cenny klejnot. Styl jest niesamowicie wyrafinowany, z wyraźnym kontrastem między odważnymi, czarnymi literami a bardziej miękkimi, organicznymi liniami elementów dekoracyjnych. To uczta wizualna, harmonijne połączenie strukturalnego i płynnego; jak szepty tajemnicy. Kompozycja jest niezwykle zrównoważona; wersy są umiejętnie ułożone. Wydaje się, że prawie słychać szelest liści i delikatne kołysanie postaci przedstawionych w obramowaniach, jakby świadczyły o wersach, jakby były częścią historii.

Wywołuje głębokie poczucie melancholii i kontemplacji, mówiąc o ulotnej naturze życia i trwałej obecności tych, którzy odeszli. Ogólny efekt jest jednocześnie piękny i przejmujący; to prawdziwe dzieło sztuki. Zastosowanie ograniczonej palety kolorów podkreśla ponury temat. To tworzy poczucie spokoju i nostalgii.