Dzieło, oddane w ostrym, a zarazem sugestywnym czerni i bieli, przedstawia sielską scenę, przesiąkniętą poczuciem wzniosłości. W tle dominuje strzelista katedra, oddana ze szczegółowością, której iglice sięgają nieba pełnego dramatycznych, wirujących chmur. Na pierwszym planie dominuje pole zebranego zboża, oddane mocnymi, teksturowanymi liniami. W tle postać klęczy, prawdopodobnie doglądając żniw. Przedstawiono również wóz konny. Ostry kontrast między stworzoną przez człowieka katedrą a naturalnym krajobrazem tworzy mocną narrację wizualną, być może sugerującą przecięcie wiary, pracy i upływu czasu. Złożona kreska i ogólna kompozycja nadają dziełu charakter klasycznej ilustracji. Wywołuje nastrój cichej refleksji i subtelnego uznania związku między ludzkim wysiłkiem a trwałym istnieniem duchowego lub boskiego.