Το έργο τέχνης, αποδομένο σε έντονο, αλλά υποβλητικό ασπρόμαυρο, παρουσιάζει μια ποιμενική σκηνή εμποτισμένη με μια αίσθηση του υπέροχου. Ένας πανύψηλος καθεδρικός ναός, αποδοσμένος με σχολαστική λεπτομέρεια, κυριαρχεί στο παρασκήνιο, με τους πύργους του να φτάνουν σε έναν ουρανό γεμάτο δραματικά, στροβιλιζόμενα σύννεφα. Το προσκήνιο κυριαρχείται από ένα χωράφι θερισμένου σιταριού, αποδοσμένο με ισχυρές, ανάγλυφες γραμμές. Στο μεσαίο έδαφος, μια φιγούρα γονατίζει, πιθανώς φροντίζοντας τη συγκομιδή. Παρουσιάζεται επίσης ένα αμαξίδιο που το τραβούν άλογα. Η έντονη αντίθεση μεταξύ του ανθρωπογενούς καθεδρικού ναού και του φυσικού τοπίου δημιουργεί μια ισχυρή οπτική αφήγηση, ίσως υπαινίσσοντας την τομή της πίστης, της εργασίας και της παρέλευσης του χρόνου. Η περίπλοκη γραμμή και η συνολική σύνθεση δίνουν στο κομμάτι μια αίσθηση κλασικής εικονογράφησης. Προκαλεί μια διάθεση ήσυχης περισυλλογής και μια λεπτή αναγνώριση της σύνδεσης μεταξύ της ανθρώπινης προσπάθειας και της διαρκούς παρουσίας του πνευματικού ή του θείου.