Dzieło to przywodzi na myśl poczucie spokojnego domowego zacisza, oddane delikatnym dotykiem. Kompozycja skupia się wokół małego, wiejskiego domu, którego strzecha i prosta fasada sugerują skromne mieszkanie; rodzina cieszy się spokojnym popołudniem. Dwoje dzieci figluje na trawniku, z uniesionymi ramionami w radosnym uniesieniu, ich postacie są małe, ale pełne życia. Po drugiej stronie para, być może ich rodzice, siedzi spokojnie; mężczyzna czyta, a kobieta trzyma na rękach dziecko w czerwonym ubranku. Płacząca wierzba zwisa wdzięcznie w pobliżu domu, jej długie gałęzie dodają poczucia delikatnego ruchu, kadrując scenę i potęgując relaksującą atmosferę. Proste linie i miękkie pociągnięcia tuszu tworzą ciepłe, zachęcające odczucie, a paleta barw jest stonowana, z delikatnymi zieleni, brązami i przytłumionymi błękitami. Wydaje się to być sielankową ucieczką w wolniejsze tempo życia, gdzie ceni się proste przyjemności rodziny i natury.