Bu büyüleyici eser, sakin bir kış manzarasını yakalıyor; peyzajın çevresini saran hafif bir sessizlik var. Yola doğru yumuşak bir kıvrım, gözleri sevimli bir kiliseye yönlendiriyor; onun kulecisi gökyüzüne doğru yükseliyor, karla kaplı dünyada bir deniz feneri gibi parlıyor. Yapraklarını dökmüş ağaçlar, sessiz bekçiler gibi ayakta duruyor; dalları yumuşak ve pastel bir gökyüzünün önünde belirgin bir şekilde görülüyor. Her bir fırça darbesi, havanın ferahlığını üzerinden akıtıyor, ayakların altındaki karın çıtırtısını hayal etmeyi davet ediyor.

Monet, yumuşak mavi, beyaz ve sıcak kahve tonlarını ustaca birleştirerek huzur ve nostalji hissini uyandıran sıcak bir renk paleti kullanıyor. Fırça vuruşları gevşek ve izlenimcidir, her bir darbe akıcılık ve doku bir araya getirerek kış manzarasına hayat katıyor. Bu resim sadece bir manzara tasviri değil; izleyeni zamanın donduğu bir anın içine alıyor, doğa ve insanlık arasındaki samimi bağı yakalıyor. Renklerin birleşimi ve uyumlu kompozisyon, huzur ve düşünceli duyguları uyandırıyor, geçici bir güzelliğin içinde kaybolmaya olanak tanıyor.