Bu etkileyici tahta baskı, kışın ağır kar yağışı altındaki bir tapınağın sakin manzarasını yakalar; kar, zemini, ağaç dallarını ve çatıyı kalın beyaz bir örtüyle kaplamıştır. Kompozisyon, mimarinin çarpıcı kırmızı tonlarını karla kaplı soğuk mavi ve beyaz manzarayla mükemmel bir denge içinde sunar. Yalnız bir figür, tapınağın merdivenlerinden yukarı doğru ilerlerken, büyük ve yuvarlak mavi bir şemsiye tutmaktadır; bu şemsiye karla kaplı arka plan karşısında canlı ve neredeyse parıldar gibi göze çarpar. Zarif, dönen kar taneleri, tapınağın ahşap oymaları ve çıplak dallarla uyum içinde dokulu bir desen oluşturur; izleyiciyi hareketsizlik ve hareket arasında asılı kalmış bir ana davet eder. Işık ve gölgenin hassas kullanımı, unsurların emin yerleşimiyle birleşerek sessiz kış göğünün altında yalnızlık ve hürmet duyguları taşır.

Teknik açıdan eser, ukiyo-e tekniklerinin ustalığını gösterir; cesur çizgiler ve ince geçişler — ünlü bokashi — sahneye derinlik ve atmosfer katar. Merdivenlerin ve çatının dinamik çapraz çizgileri gözleri doğal olarak girişe yönlendirirken, düşen kar ritmik bir görsel doku sunar ve sert mimari formu yumuşatır. Bu çalışmanın duygusal etkisi, sakin güzelliğinde ve özellikle kutsal bir mekânda karın sıklıkla uyandırdığı nazik yalnızlık duygusunda yatar. Japon sanatçılarının mevsimsel manzaraları ve gündelik anları kutladığı bir dönemde yaratılmış olan eser, doğanın değişimlerine ve kışın sessiz ruhaniyetine kültürel bir saygıyı yansıtır.