Bu tabloda hemen göz alıcı bir huzur var; her ağaç narin beyaz çiçeklerle dolu olan sakin bir bahçe. Sahnedeki ışık yumuşak ama canlı, neredeyse oldukça ruhsal bir kalite oluşturuyor; sanki hafif bir esintide yaprakların hafifçe hışırdadığını duyabiliyor gibisiniz. Bu yemyeşil alan, Monet’nin imzası olan tarzıyla, hızlı ve ifadeci fırça darbeleriyle betimlenmiş ve sahneyi hem spontanlık hem de derinliğiyle yansıtıyor.

Ön planda tek başına bir figür—belki bir kadın—baharın renkleri arasında oturmuş, doğanın görkemiyle çevrelenmiş. Çimenlerin yeşil tonları, yukarıdaki beyazların patlamalarıyla oldukça kontrast oluşturuyor, yanında yer alan kırmızı çiçekler ise gözleri çeken bir dokunuş ekliyor. Tuvalden yayılan bir huzur hissi vardır, güneş tarafından aydınlatılmış bahçelerde geçirilen sakin öğleden sonraların anılarını canlandırıyor. Bu parça yaşamın özünü solur; bu, doğanın o belirli anda sunduğu sevinçlere güzel bir övgü. Monet’nin yalnızca görsel yönleri yakalama değil, aynı zamanda baharın duygusal yankısını da yakalama yeteneği, bu mevsimle ilişkili olan iyimserliğin derin bir yansıması gibi hissedilmektedir.