Yumuşak bir renk dokunuşu; manzara, seni çekici bir ışıkla sararken, gözünün önünde açılıyor. Su yüzeyi, üzerinde dans eden yumuşak mor, yeşil ve altın ipliklerin görünmesini sağlayarak, ince yansımalarla titriyor. Her nilüfer, huzurlu bir düşünce gibi yüzüyor; izleyiciyi sabitlerken derin düşüncelere sevk ediyor. Bu sahne hayatla soluk alıyormuş gibi, neredeyse doğanın fısıldamalarını duyabiliyorsun; bir huzur hissi uyandırıyor, zaman sanki durmuş gibi. Monet'nin fırça darbeleri, akışkan ve spontan, yalnızca bir görüntü yakalamakla kalmıyor; hayatın sürekli değişen dünyasında bir deneyimi de kaydediyor.

Kompozisyon, izleyicileri uzantısını keşfetmeye davet ederken, yatay olarak genişliyor; bakışları su yüzeyindeki nilüferlerin kıvrılan şekillerini takip ediyor. Fırça çalışması hem izlenimci hem de duygusal; yumuşak kenarlar, birbirine karışarak doğa ile soyutlama arasındaki çizgiyi belirsizleştiriyor. Bu eser sadece temsilin ötesine geçiyor, dokunmatik bir kaçış sunuyor ve aynı anda hem içtenlik hem de sonsuzluk hissini veriyor. İşte burada, bu sulu yansımaların içinde, Monet doğal dünyanın güzelliğini değil, algının geçici doğasını da kutluyor, bize hayatın geçici anlarını hatırlatıyor.