Obraz przedstawia cmentarz wojenny, prezentując scenę ciszy i powagi. Niezliczone krzyże ustawione są w porządku, jak szare morze, rozciągające się w oddali pod ponurym niebem. Każdy krzyż reprezentuje stracone życie, a widz może poczuć brutalność wojny. Użycie pędzla jest powściągliwe i precyzyjne, szczegółowo opisując subtelne wariacje szarości na niebie i nagrobkach, tworząc atmosferę stłumionego smutku. Jasne flagi i wieńce zdobią krzyże, dodając odrobinę nadziei do tej jałowej ziemi i wyrażając żal po zmarłych. Odległe domy i nieliczne postacie sugerują świat poza wojną, świat na zawsze zmieniony przez wojnę. Wydaje się, że na obrazie panuje ciężka cisza, przerywana jedynie szumem wiatru wiejącego przez drzewa. Ogólna kompozycja kieruje wzrok ku środkowi, a gęsto ustawione nagrobki sprawiają, że widz czuje się przytłoczony, intuicyjnie ukazując cenę wojny.