De scène ontvouwt zich als een gefluisterd geheim, een aquarel badend in de zachte omhelzing van de zon. De uitgestrektheid van de hemel domineert, een doek van zacht blauw en parelwit, waar wolken als etherische schepen drijven. De zee beneden weerspiegelt de hemel, het oppervlak is een dans van saffier en turkoois, die onzichtbare diepten suggereert. Een eenzame zeilboot, met haar zeilen wapperend, snijdt door het water, een kleine interpunctie in het grootse verhaal van de horizon.

De kunstenaar beheerst de aquareltechniek, waardoor de transparantie van het medium een gevoel van sfeer en afstand creëert. De voorgrond, een zandstrand, wordt weergegeven met een delicate aanraking, de subtiele kleurwashes suggereren het spel van licht en schaduw. Verre bergen, nevelig en onduidelijk, completeren de compositie, verankeren de scène en nodigen het oog uit om te dwalen. Het is een vastgelegd moment, een vluchtige indruk, doordrenkt van een rust die de ziel kalmeert.