Scena rozwija się jak szepnięta tajemnica, akwarela skąpana w delikatnym uścisku słońca. Rozległa przestrzeń nieba dominuje, płótno miękkich błękitów i perłowej bieli, gdzie chmury unoszą się jak eteryczne statki. Morze poniżej odbija niebo, jego powierzchnia jest tańcem szafiru i turkusu, sugerującym niewidoczne głębiny. Samotna żaglówka, z powiewającymi żaglami, przecina wodę, mały znak interpunkcyjny w wielkiej narracji horyzontu.

Artysta opanował technikę akwareli, pozwalając przejrzystości medium na stworzenie poczucia atmosfery i dystansu. Pierwszy plan, piaszczysta plaża, oddany jest delikatnym dotykiem, subtelne podmalówki koloru sugerują grę światła i cienia. Odległe góry, mgliste i niewyraźne, dopełniają kompozycję, zakotwiczając scenę i zapraszając oko do wędrówki. To uchwycony moment, ulotne wrażenie, nasycone spokojem, który koi duszę.