Ten pełen życia obraz miejskiego placu ukazuje tętniącą energią przestrzeń skąpaną w miękkim świetle późnego popołudnia. Artysta zastosował charakterystyczną dla neoimpresjonizmu technikę punktową, nakładając małe, precyzyjne plamki koloru, które rozświetlają kompozycję życiem. Centralnym elementem obrazu jest namiot w żywych odcieniach zieleni i żółci, otoczony ciemnymi sylwetkami postaci i zarysami powozów, co tworzy atmosferę jednoczesnej aktywności i ulotnej ciszy. Brukowana nawierzchnia przedstawiona jest jako mozaika błękitów, ochry i fioletów, zapraszając wzrok do wędrówki i odczuwania pulsującej atmosfery.

Paleta kolorystyczna jest subtelnie skontrastowana: ciepłe, kości słoniowe tło nieba zestawione z bogatymi tonami ziemi, podczas gdy wybrane fragmenty wydają się być oświetlone światłem przebijającym przez lekko zachmurzone niebo. Formy są fragmentaryczne, lecz harmonijne, równoważąc statyczny pomnik po lewej stronie z eksplozją kolorów i ruchu po prawej. Ten obraz to nie tylko dokumentacja konkretnego miejsca, lecz także liryczna abstrakcja życia miejskiego, niemal pozwalająca usłyszeć dalekie rozmowy i stukot końskich kopyt. Powstały pod koniec XIX wieku, dzieło to ilustruje rewolucyjne poszukiwania światła i barwy, które zapoczątkowały impresjonizm nowoczesny i jego rozwój.