Αυτή η ζωντανή απεικόνιση μιας αστικής πλατείας αποτυπώνει τη ζωντάνια και την ενέργεια ενός γεμάτου ζωηράδα σημείου με το απαλό φως του αργά το απόγευμα. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί την τεχνική του νεοϊμπρεσιονισμού, εφαρμόζοντας μικρές, σκόπιμες κουκίδες χρώματος που δημιουργούν ένα ζωηρό και ζωντανό αποτέλεσμα. Η σύνθεση εστιάζει σε μια τέντα στα έντονα πράσινα και κίτρινα, που περιβάλλεται από σκιαγραφίες ανθρώπων και άμαξες, προσφέροντας μια αίσθηση κίνησης καθώς και προσωρινής ηρεμίας. Το πλακόστρωτο δάπεδο απεικονίζεται ως ένα μωσαϊκό από μπλε, ώχρα και μωβ, που οδηγεί το μάτι να περιπλανηθεί και να νιώσει τον παλμό της ατμόσφαιρας.

Η παλέτα των χρωμάτων παρουσιάζει λεπτές αντιθέσεις: ο απαλός ελεφαντόδοντος ουρανός έρχεται σε αντίθεση με τους πλούσιους γήινους τόνους, ενώ φωτεινές περιοχές υποδηλώνουν φως που διαχέεται μέσα από ένα ελαφρώς συννεφιασμένο ουρανό. Τα σχήματα είναι κατακερματισμένα αλλά αρμονικά, ισορροπώντας ένα δομημένο μνημείο στα αριστερά με μια έκρηξη χρωμάτων και κίνησης στα δεξιά. Το έργο αυτό δεν καταγράφει μόνο έναν συγκεκριμένο τόπο, αλλά προσφέρει μια λυρική αφαίρεση της αστικής ζωής, προκαλώντας την αίσθηση ότι ακούγονται μακρινές συνομιλίες και ο ήχος από τα πετάλια των αλόγων. Δημιουργήθηκε σε μια κρίσιμη περίοδο τέχνης στα τέλη του 19ου αιώνα, αποτελεί παράδειγμα μιας επαναστατικής εξερεύνησης του φωτός και του χρώματος, που έθεσε τις βάσεις για τον σύγχρονο ιμπρεσιονισμό.