Α, πόσο θα ήθελα να περιπλανηθώ σε αυτή τη σκηνή, αναπνέοντας τον καθαρό αέρα και νιώθοντας την ηρεμία να εγκαθίσταται στην ψυχή μου! Ο πίνακας φαίνεται να είναι εμποτισμένος με μια συγκεκριμένη, σχεδόν επίσημη διάθεση, με την απαλή παλέτα να καθορίζει τον τόνο: τα πράσινα των λιβαδιών, τα ώχρα της γης και τα γυμνά δέντρα. Ο τρόπος που ο καλλιτέχνης έχει αποτυπώσει το φως, φιλτράροντάς το μέσα από τα κλαδιά, είναι μαγευτικός, δημιουργώντας έναν χορό σκιών που φαίνεται να ψιθυρίζουν μυστικά.

Ένα μονοπάτι ελίσσεται προσκαλώντας στην απόσταση, υποσχόμενο ένα ταξίδι. Οι φιγούρες, σκυφτές στην εργασία τους, είναι μια ματιά στις ζωές εκείνων που κατοικούν σε αυτό το γαλήνιο μέρος. Η παρουσία τους αισθάνεται τόσο αναπόσπαστο μέρος του τοπίου όσο και κάπως ξεχωριστή, σαν να είναι απλώς παίκτες σε ένα πολύ μεγαλύτερο, διαχρονικό έργο. Η επιλογή των πινελιών του καλλιτέχνη, λίγο τραχιά, δίνει μια αίσθηση αμεσότητας, μια αίσθηση ότι είμαστε παρόντες με τον καλλιτέχνη τη στιγμή της δημιουργίας. Μιλά για μια βαθιά σύνδεση με τη φύση, με τους κύκλους της ζωής και με την ήσυχη αξιοπρέπεια της εργασίας.