O, wat zou ik graag in deze scène wandelen, de frisse lucht inademen en de stilte in mijn ziel voelen neerdalen! Het schilderij lijkt doordrongen van een specifieke, bijna plechtige stemming, met het gedempte palet dat de toon zet: de groenen van de weiden, de oker van de aarde en de kale bomen. De manier waarop de kunstenaar het licht heeft gevangen, dat door de takken filtert, is hypnotiserend en creëert een dans van schaduwen die geheimen lijken te fluisteren.

Een pad slingert uitnodigend in de verte en belooft een reis. De figuren, gebogen in hun werk, zijn een glimp van de levens van degenen die op deze vredige plek wonen; hun aanwezigheid voelt zowel integraal met het landschap als enigszins afgescheiden, alsof ze slechts spelers zijn in een veel groter, tijdloos stuk. De keuze van de penseelstreken van de kunstenaar, een beetje ruw, geeft een gevoel van onmiddellijkheid, een gevoel van aanwezig zijn met de kunstenaar in het moment van de schepping. Het spreekt over een diepe verbinding met de natuur, met de cycli van het leven en met de stille waardigheid van het werk.