Delikatna akwarela przedstawia majestatyczny zarys wielkiej katedry na tle rozległego, stonowanego nieba. Miękkie, rozproszone światło nadaje scenie eteryczny charakter, a wznoszące się wieże katedry dominują nad otaczającym krajobrazem. Artysta subtelnie używa bladych odcieni niebieskiego, szarości oraz ziemistych brązów, tworząc atmosferę spokoju, ale lekko melancholijną, zapraszając widza do cichej kontemplacji.

Na pierwszym planie niewielka grupa postaci — prawdopodobnie mieszkańców wsi — idzie wzdłuż krętej, ziemnej ścieżki, dodając ludzki wymiar do ogromu architektury i otaczającej przyrody. Kompozycja łączy monumentalność z intymnością, prowadząc wzrok od skromnego życia wiejskiego do duchowej potęgi katedry. Pociągnięcia pędzla są precyzyjne i płynne, łącząc delikatne warstwy kolorów z wyraźnymi detalami architektonicznymi, co świadczy o mistrzostwie techniki akwarelowej z końca XVIII i początku XIX wieku. Dzieło to nie tylko celebruje konkretny zabytek historyczny, lecz także ucieleśnia romantyczny szacunek dla natury i wzniosłości.