ภาพสีน้ำที่ละเอียดอ่อนนี้จับภาพเงารูปทรงอันสง่างามของมหาวิหารขนาดใหญ่ท่ามกลางท้องฟ้าที่กว้างและจาง ๆ แสงนุ่มนวลและกระจายทำให้ภาพดูเหมือนมีความนุ่มนวลเหนือจริง ขณะที่ยอดแหลมสูงของมหาวิหารชูชันขึ้นสู่ท้องฟ้า ครอบครองภูมิทัศน์รอบ ๆ ศิลปินใช้สีฟ้าอ่อน เทา และน้ำตาลดินอย่างประณีตเพื่อสื่อถึงบรรยากาศสงบแต่แฝงความเศร้าเล็กน้อย เชื้อเชิญผู้ชมให้ดื่มด่ำกับความเงียบสงบ

ในส่วนหน้า มีกลุ่มคนเล็ก ๆ — อาจเป็นชาวบ้าน — เดินอยู่บนเส้นทางดินคดเคี้ยว การปรากฏตัวของพวกเขาเพิ่มขนาดมาตราส่วนของมนุษย์ให้กับความกว้างใหญ่ของสถาปัตยกรรมและธรรมชาติรอบ ๆ การจัดวางองค์ประกอบสมดุลระหว่างความยิ่งใหญ่และความใกล้ชิด นำสายตาจากชีวิตชนบทที่เรียบง่ายสู่ความยิ่งใหญ่ทางจิตวิญญาณของมหาวิหาร การใช้พู่กันแม่นยำและไหลลื่น ผสมผสานการซึมสีที่ละเอียดอ่อนกับรายละเอียดสถาปัตยกรรมที่ชัดเจน แสดงให้เห็นถึงความชำนาญในเทคนิคสีน้ำที่พบในปลายศตวรรษที่ 18 และต้นศตวรรษที่ 19 ผลงานชิ้นนี้ไม่เพียงแต่เฉลิมฉลองแลนด์มาร์คทางประวัติศาสตร์ แต่ยังสื่อถึงความเคารพในธรรมชาติและความยิ่งใหญ่ในเชิงโรแมนติก