Dzieło uchwyca spokojny moment, prawdopodobnie zainspirowany wierszem napisanym po lewej stronie. Dwie postacie, prawdopodobnie matka i dziecko, siedzą na ławce z widokiem na spokojne jezioro. Prostota techniki tuszowej podkreśla czystość sceny. Styl skłania się ku minimalizmowi, gdzie zasadnicze elementy — jezioro, odległe góry, pagoda i kilka łodzi — są oddane kilkoma odważnymi pociągnięciami pędzla. Użycie negatywnej przestrzeni jest również godne uwagi, pozwalając oku odpocząć i wędrować. Ptaki szybujące na niebie przyczyniają się do poczucia spokoju. Prawie słyszę delikatne pluskanie wody o łodzie i czuję ciepło zachodzącego słońca. Ogólna kompozycja tworzy silne poczucie spokoju i intymności; zaprasza widzów do zatrzymania się i kontemplacji piękna chwili. Dzieło sugeruje głęboką więź z naturą i prostymi radościami życia.